Kendime kalınca bir rehber hazırladım, iki gün sürekli elimde taşıdım. Yol arkadaşlarıma tarih dersi verdim zaman zaman, sonra sınav bile yaptım

Çok gezen turizmin sayın yolcuları ile çok keyifli iki gün geçirdik. Aslında yazılacak çizilecek, tek tek üstünde durulacak çok şey var ama özetle, işte Antakya ve yakın çevresinde yaşayıp Martı Dergisi Nisan Sayısında anlattıklarım:

Keşke Herkes Birgün Hatay’ı Görse…

Ortadoğu gezisi sırasında Halep’e giderken yanından geçip gittiğim ama görmeyi çok istediğim bir yer vardı: HATAY. Teğet geçme sırasında köylerini görme fırsatım olsa da insanları ile tanışmamış lezzetlerini tatmamıştım, işte tam da bu yüzden orayı yeniden görmeyi çok istiyordum.

Bir havayolu şirketinin kampanyasını yakaladım ve sadece 60 TL’ye İstanbul’dan Hatay’a gidiş dönüş bilet buldum. Kendim bulmakla da kalmadım, benim gibi gezmeyi seven arkadaşlarımı da yanıma kattım. Beş kişi, künefe yeme hayalleri kurarak Hatay’a uçtuk.

Hatay fikri beni çok heyecanlandırdığından olsa gerek gitmeden epeyce araştırma yapmış, sayfalarca gezi tüyosu toparlamıştım. Ne nerede yenir, nereler gezilir…  Yol arkadaşlarım da otel ve orada gezmek için kullandığımız araba kiralama konusunu halledince artık tek yapmamız gereken gezmeye başlamaktı.

Cuma gecesi uçaktan iner inmez  Sveyka restauranta gittik. Akşam saat 23:00’ü gösteriyor olmasına rağmen, biran önce Hatay’ın dillere destan yemeklerinin, mezelerinin, tatlılarının tadına bakmak istiyorduk. Eski bir konağı restore edip restauranta çevirmişler, son derece şık, iyi servisi olan lezzetli yemekleri olan bu güzel yerde YEMEDEN DÖNME listesindekileri birbir sipariş etmeye başladık:  Kağıt kebabı, Tepsi kebabı, Humus, adının tam doğrusunu bulamadığımız; abaganuş ya da babaganuş ya da abagannuş ya da benzer birşey, zahter ,ve adını hatırlayamadığım bir sürü birşey daha , şefimiz bize Kiraz kebabı ve sucukla yapılan Kürt böreği önerdi ki ikisinin de tadı damağımızda kaldı, ve kapanışta tabii ki Künefe, ceviz reçeli, turunç reçeli…

Uçağın yorgunluğunu atmadan nefis yemeklerin huzuru ile otelimize kolayca ulaştık. Zaten Antakya (Hatay merkez ilçe Antakya) merkezinde görülmesi gereken yerlerin çoğuna yürüyerek ulaşabiliyorsunuz.

Uçaktan indiğimizde kiraladığımız araç bizi bekliyordu, bize turistik şehir haritası da vermişlerdi. Bir şehre girdiğimde ilk edindiğim şey olduğu için acayip mutlu olmuştum.  Süremiz sadece 2 gün olduğu için gün gün nereye gideceğimizin planını yapmıştım. Tek sorun yemeklerin lezzeti ve yemek yeme süremizi doğru hesaplayamamak oldu J

İlk günümüz Antakya merkezde görülecek yerleri gezecek şekilde planlamıştık, sabah kahvaltıdan sonra hiç vakit kaybetmeden Hatay Arkeoloji Müzesine koştuk. Yüzlerce mozaiğin sergilendiği müze görülmeye değer.

Müzedeki turumuzdan sonra şehri dolaşmaya, ara sokaklarının keyfini çıkarmaya koyulduk. Hemen şehir meydanının üst kısımları Eski Antakya diye adlandırılan bölge. Daracık sokaklarında cami, kilise ve havranın sırtsırta durduğu tam bir hoşgörü şehriydi burası. Sokaklarında dolaştıkça daha da iyi anlıyor insan. Eski Antakya evleri dışarıdan küçük görünse de içeri girince bir avlu, avluda mutlaka bir portakal ya da limon ağacı karşılıyor bizi. Bir önemli not, kiliselerin açık olduğu saatleri tutturmak oldukça zor, ayin olduğunda içeriye almıyorlar. O yüzden gitmeden saatlerini öğrenmeye çalışın. Kaldığınız otelden bilgi almanız mümkün olur. Oldukça fazla turist çeken biryer olduğu için oteller bu anlamda donanımlı.

Suriye’de görmeye alıştığım formattaki uzun çarşısında dolaşıp da birşey yememek mümkün değil. Kabak tatlıları, katıklı ekmekleri, tatlıları, turşuları derken çok acıktığımızı farkettik.

Notlarım diyordu ki kasapta kebap yaptırmadan dönmeyin. Sağıroğlu kasabını araya araya bulduk, bildiğiniz kasapta kebabı gözlerinizin önünde hazırlıyorlar, fırına gönderip pişiriyorlar, bize de afiyetle yemek düşüyor. Satırla hazırladıkları önce kağıt sonra da tepsi kebabı bana bir insanın bir kebaba nasıl aşık olabileceğini gösterdi.  Kasap çalışanları bu aşka epeyce güldüler ama onlar için normal olsa da bizim için görülmemiş bir lezzetti.

Yediğimiz muhteşem yemeğin üstüne bizi mutlu edebilecek olan “gerçek” bir Antakya künefesiydi. Uzun Çarşı’nın göbeğinde Yusuf Usta’yı bulduk. Mangalda hazırlanmış künefe, künefe demek az kalır yanında, lokum gibi yiyoruz koca porsiyonlarımızı… Pazar günleri kapalı o yüzden haftasonu gidenler mutlaka Cumartesi programlarına Yusuf ustayı almalılar.

Uzun Çarşı’nın göz doyurucu ara sokaklarından çıkıp arabamızı almaya otele gidiyoruz, çünkü bir sonraki durağımız Harbiye. Şelaleleri kadar kebapları da meşhur Harbiye’ye vardığımızda o kadar tokuz ki kebap planımızı gerçekleştiremiyoruz ama şelale sesleri altında kahvelerimizi yudumluyoruz. Kahve demişken Antakya’da sevemediğim tek şey Türk Kahvesi idi, kaynatarak pişiriyorlarmış o yüzden alıştığımız lezzetten uzak. Belki siz seversiniz, ben sevemedim…  Şelaleler güzel ama ne yazık ki çok pis, umarım çevremizi ve güzelliklerimizin kıymetini biran önce anlarız. Harbiye aynı zamanda gün batımı ile de meşhur, biz de gün batımına yetiştik. Başka bir özelliği ise ipek dokumaları, el dokumaları Harbiye içinde pek çok yerden satınalınabiliyor.

Harbiye’nin meşhurları arasında Defne ağacı ve sabunu geliyor. Defne’nin mitolojik hikayesini de yol arkadaşlarıma bu vesile ile ezberlettim:

“Mitolojide adı hızlı çapkına çıkan ve tanrı olduğu için de kendisine karşı konulamayan, Zeus’un oğlu Işık Tanrısı Apolion, şimdiki Gümüşgöze’den Sinanlı’ya doğru inen vadiden Asi’ye dökülen derenin kenarında genç ve güzel Defne’yi görür. Çapkın Apolion, bu güzeller güzeli kızla tanışmak üzere yanına yaklaşıp konuşmak ister. Defne, Apolion’un namını duymuştur. Aklından geçenleri sezdiği, niyetinin iyi olmadığını hissettiği için kaçmaya başlar. Defne kaçar, Apollan kovalar. Apolion’un nefesini ensesinde hissederek dere boyunca yukarıya doğru koşan ve yorulan Defne, kaçarak kurtulamayacağını anlayarak, durur. Ayağı ile toprağı kazıyarak yalvarırcasına seslenir;”Toprak ana, n’olur beni ört, beni sakla, beni koru.”

Apollan şaşkına döner; karşısında yükselen defne ağacına bakar ve; “Bundan sonra sen, benim kutsal ağacım olacaksın. O solmayan ve dökülmeyen yapraklarını başıma çelenk yapacağım. Değerli kahramanlar, savaşlarda zafere ulaşanlar, hep senin yapraklarınla alınlarını süsleyecekler. Şarkılarda, şiirlerde adımız yan yana geçecek” der.

Defne, Apolion’dan duyduğu bu güzel sözler üzerine dallarını eğerek onu selamlar. O gün bugündür savaşla elde edilen kahramanlıklar, güzel şiirler defne yaprağı ile taçlandırılır.”

Harbiye’den döndüğümüzde oldukça yorulmuştuk, birkaç durağımız daha vardı: Affan kahvesi ya da diğer adıyla İnci Kıraathanesi, Antakya’nın en eski kıraathanesinde ne olduğunu bilmediğimiz “Haytalı” adında gül suyundan yapılan, Adana’da yapılan bici biciye benzer dondurmalı serin birşey yedik. Geceyi mezecilerden birinde (bolca meze ve humusçu var) Humus ve kabak tatlısı yiyerek kapattık, artık benim midem daha fazla dayanacak durumda değildi J

Ertesi sabah önce Antakya merkezdeki kilislerden başladık gezmeye, ancak açık olanda ayin olduğu için içeri giremedik diğeri de kapalıydı, biz de Saint Pierre kilisesine hacı olmak üzere yollandık. Hristiyan aleminin hacı olduğu 3 yerden biri idi burası, diğerleri Efes ve Kudüs. Yukarıdan Antakya manzarasını da seyredip denize doğru yolculuğumuza başladık. İlk durağımız St.Simon Manastırı idi. Oldukça kötü bir yoldan bir saate yakın seyahat edip rüzgar güllerinin arasında bakımsız yıkıntılardan oluşan bir manastır bizi karşıladı. Yüksekte olması nedeniyle oldukça da rüzgarlı manastırı kendi halinde bırakıp Hatay’ın hatta Türkiye’nin tamamı Ermenilerden oluşan tek köyü Vakıflı’ya doğru yola koyulduk. Portakal ağaçları yol boyunca bize eşlik etti. Vakıflı köyünde bu mevsimde görülebilecek sadece kilise var, oldukça bakımlı bir kilise. Vakıflı’da  11 Ağustos’ta üzüm şenlikleri yapılırmış ve çok haraketli olurmuş. Ermenilerin eski takvimlerine göre yılbaşı 11 Ağustos olarak kabul edilirmiş. Vakıflı’dan hemen 3-4 kilometre sonra da Hıdırbey köyü, oraya kadar gitmişken uğramadan dönülmez. Köyün orta yerinde koca bir çınar karşılıyor bizi, Musa Peygamber’in asasını koyduğu yer diye bilinirmiş. Meydanda tandırda Katıklı ekmek yapan bir aile ile tanıştık, benim Hatay Pizzası diye adlandırdığım bu güzel ekmekleri afiyetle yedik. Bu gezi tam bir yemek gezisi olmuştu.

Hıdırbey’de karnımızı doyurduktan sonra denize doğru yol almaya devam ettik. Samandağ sahili Caretta Caretta’lara ev sahipliği yapan plajlardan biri ancak ne yazık ki aynı zamanda katı atık kirliliği en yüksek plajlardan biri. O kirliliği görmeden ne demek istediğimi anlayamazsınız. Sahilden devam edip Titus Tüneli ve Beşikli Mağaralarını da ziyaret ediyoruz. Titus Tüneli, yapılış sebebi ve tekniği açısından Ürdün’deki Petra ile eşdeğer tutuluyor. Oralara giderseniz mutlaka görün.

Samandağı’ndaki Hz. Hızır Türbesi de son durağımızdı.  Görecek yerler listemiz zaman ve kilometre sınırı nedeniyle bitmişti, uçağımız akşam geç vakit olduğundan Antakya mezelerinin son kez tadına bakmadan dönmek olmazdı. Antakyalı bir arkadaşın tavsiyesi ile şehrin epeyce dışında bir yere gidip, muhteşem mezelerin son kez tadına baktıktan sonra kahvelerimizi içmek için Savon otele uğradık. Eski bir sabunhane olan otel, çok güzel bir şekilde restore ve dekore edilmiş, kalmak için yer bulmak oldukça zor ama görmek ve kahve içmek için uğranabilir.

Hatay’dan dönüşte çantamızda çeşit çeşit peynirler, reçeller, defne ürünleri vardı. Ama asıl önemli olan aklımızda insanların güzelliği, mutluluğu ve hoşgörüsü kaldı…

Hatay, Antakya bende çok güzel izler bıraktı. Güzel yemeklerini çok anlattım ama güzel olan başka birşey var ki, Ermeni, Türk, Kürt herkesin birarada ve hoşgörü içinde yaşıyor olması. Alevi, sunni, ortodoks, katolik, yahudi, her din ve mezhepten insanların komşu yakınlığında yaşaması…  Dünyada hala böyle yerler var, ülkemizde hala böyle insanlar var…

Şehirde yanlız bir kadın gezgin olarak rahat rahat seyahat edebileceğinizi gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.  Hatay’ı görmek bana “evet, hala hoşgörü içinde yaşayan insanlar var” dedirtti.

Keşke herkes birgün Hatay’ı görse…

Bunlar da İlgini Çekebilir

• Antakya Tüyoları
• Katıklı nedir, bilir misin?
• Hatay mı, Antakya mı, Künefe mi?
• 2011′de Nereleri Gezmiştik?
• Antakya’ya Doğru Yazımı HaberTürk Yayınlamış

2008 ve 2009‘dan sonra 2010 yılı da bol gezmeli tozmalı bir yıldı. Nereleri gezmiştim diye toparlamam bile fotoğraf arşivimde yeni bir gezi oldu benim için.

2010 yılında 13 Ülke, 35 Şehir gezmişim.

2011 de daha bereketli olur inşallah gezdiğim yerlerde benimle beraber kısa bir gezinti yapmaya ne dersiniz?

3 uzun gezi serisi var 2010′da: Avrupa, Balkanlar, Ortadoğu…

Baharda Avrupa

Almanya Stuttgart’tan başlayıp Almanya’dan Çek Cumhuriyeti sonra tekrar Almanya, arkasından Portekiz ve İspanya’yı kaplayan 3 haftalık, hayatımın en uzun tatilini yaptım.  Rotamın planlanan kısmı burada, sonra patlayan volkanlar sayesinde İspanya’da bolca vakit geçirme fırsatım oldu.

03 Nisan 2010, Almanya, Stuttgart

04 Nisan 2010, Almanya, Nurmberg

05 Nisan 2010, Çek Cumhuriyeti, Prag

08 Nisan 2010, Almanya, Dresden

09 Nisan 2010, Almanya, Berlin

11 Nisan 2010, Almanya, Hamburg

12 Nisan 2010, Almanya, Bremen

13 Nisan 2010, Portekiz, Faro

14 Nisan 2010, Portekiz, Lizbon

15 Nisan 2010, Portekiz, Porto

16 Nisan 2010, İspanya, Madrid

20 Nisan 2010, İspanya, Barselona

Motosikletle Balkanlar

Bayram tatilini fırsat bilip motosiklete atlayıp Balkanların altından girdik üstünden çıktık. Rüzgarı peşimize kattığımız Balkanlar gezisi notlarını bol bol yazdık.

04 Eylül 2010, Yunanistan, Selanik

06 Eylül 2010, Makedonya, Ohrid

07 Eylül 2o10, Arnavutluk

07 Eylül 2o10, Karadağ, Kotor

08 Eylül 2010, Hırvatistan, Dubrovnik

09 Eylül 2010, Bosna Hersek, Mostar

10 Eylül 2010, Hırvatistan, Split

11 Eylül 2010, Hırvatistan, Zadar

12 Eylül 2010, Hırvatistan, Plitvizce

12 Eylül 2010, Hırvatistan, Zagreb

Zagreb fotoğraflarımız bilgisayarımızın gazabına uğradığı için ne yazık ki yoklar. Mecburen tekrar gideceğiz

13 Eylül 2010, Slovenya, Llubjana

13 Eylül 2010, Slovenya, Bled Gölü

Motosikletle Ortadoğu

Gökhan Uçar arkadaşımızın sunumunu izlediğimde tanıştım Petra ile ve görür görmez vuruldum. Sonrası ise çorap söküğü gibi geldi. Yine bir bayram tatili, yine motosiklete atladık, rüzgarı peşimize kattık, Suriye, Ürdün ve Lübnan’da dolandık.

13 Kasım 2010, Suriye, Halep

14 Kasım 2010, Suriye, Homs

14 Kasım 2010, Suriye, Şam

15 Kasım 2010, Ürdün, Petra

16 Kasım 2010, Ürdün, Aqaba

17 Kasım 2010, Ürdün, Wadi Rum Çölü

17 Kasım 2010, Ürdün, Karak

17 Kasım 2010, Ürdün, Lut Gölü

17 Kasım 2010, Ürdün, Amman

18 Kasım 2010, Lübnan, Beyrut

21 Kasım 2010, Türkiye, Tuz Gölü

Her gezi insanın kendini keşfe doğru bir yolculuktur aslında…

Kendinizi yeniden, yeniden ve yeniden keşfedin…

2011 bol gezmeli bir yıl olsun.

Bunlar da İlgini Çekebilir

• 14 Gün 11 Şehir Avrupa
• Avrupa Birliği ve Açıkta Satılan Gıdalar
• Okumadan Gezen Sadece “An”ı Biriktirir
• Volkanik Küller Tatilimi Karartamadı
• Yüzyıllara Meydan Okuyan Şehir: Petra, Ürdün

Yaylalarda günün her saati, her an farklı bir manzara karşılıyor misafirlerini, gördüklerini aklına kazımak ve sonsuza kadar orada kalmak istiyor insan.

Bu güzelliklerin içinde karşıma çıkan, “şirinler gerçekten yaşıyor” dedirten minik bir anı…

Şirinlere ister inanın ister inanmayın, Karadeniz Yayları HESlerin kurbanı olmadan mutlaka gidip görün!

Bunlar da İlgini Çekebilir

• HESlere Hayır
• Artvin Şavşat Karagöl-Sahara Milli Parkı ve Laşet Otel
• Kafkaslar Gezisi, Gürcistan ve Doğu Karadeniz
• Tanrıdan Torpilli Topraklar: Gürcistan
• HES’in Ne Olduğundan Haberiniz Var mı?

Onu nasıl kullanacağım hakkında çok az bilgi ve deneyimim vardı. Onu aldıktan sonra 1 aya yakın hiç trafiğe çıkmadım. Sevgili dostum Serkan bıkmadan usanmadan beni yollara hazırladı. Dur kalklarla başlayan çalışmalar 8 çizmeye kadar ilerledi. Sonra Anadolu Yakası’nın ara sokakları ve en son yoğun trafikli caddeler…

Evet, artık 7 aylık scooter kullanıcısıyım ama hala acemiyim. Bu işin tekniğini profesyonellerinden öğrenmek için bir süredir eğitimleri araştırıyorum. Eğitim alınabilecek alternatif çok tabii ki, benim kısa listemde kalanlar ise;

• Vespa Academy
• Honda Motorsiklet Eğitim Merkezi

Scooter kullandığım için ilk durağım Vespa Academy oldu, ancak sanıldığı gibi orada scooter eğitimi değil, vitesli motorsiklet eğitimi veriliyor idi. Gidip görüştüm, Eski Ulus Pazarı’nın olduğu yerde çok güzel bir eğitim merkezi hazırlamışlar.

Kendim için başlangıç seviyesinde eğitim almayı düşünüyordum çünkü eğitimler vitesli motorsikletlerle yapılıyordu ve benim hiç vitesli motor tecrübem yoktu. Eğitim madem vitesli motorsiklet ile yapılacak o zaman Honda bu işin uzmanı eğitimi oradan alayım dedim. Çevremde Honda’nın eğitimlerine gitmiş ve memnun kalmış pek çok arkadaşım vardı, halbuki Vespa Academy’e gitmiş kimseyi bulamadım.

Fiyatları hakkında da bilgi almak isterseniz başlangıç seviyesi çin 2 günlük eğitim Vespa’da 324 TL iken, Honda’da 280 TL.

Sonuç olarak Honda’nın Güvenli Sürüş 1 eğitimine Ağustos ayında başvurduğumda yoğunluktan dolayı ancak Ekim’in üçüncü haftasına kayıt kaptırabildim. Benimle birlikte eğitime gelmesi için yeni motor sahibi olmuş arkadaşım Özgür’ü de ikna ettim ve takvimlerin 24 Ekim’i göstermesini beklemeye başladım.

24 Ekim pırıl pırıl bir İstanbul günüydü… Sonbaharın en sıcak günlerinden birinde Honda’nın Taksim’den kalkan servisi ile Gebze’deki fabrikaya ulaştık. Kendi imkanları ile gelenlerle birlikte toplam 12 kişilik bir gruptuk.

Dizi dizi motorlar eğitim alanında bizi bekliyordu.

Konusunda ehil olduğu her halinden belli olan Tayfun Gülhan Hoca bize öncelikle teorik bilgiler verdi.

Honda’nın dünyada bireysel olarak motorsiklet eğitimi veren ilk firma olduğu ve Japonya’da bu eğitimlerden alınan sertifika ile motor ehliyeti alınabildiğini, Türkiye’deki eğitim merkezinin Avrupa’da açılan ilk eğitim merkezi olduğunu ve Avrupa’da açılan merkezlerde eğitim verecek kişileri de eğittiklerini öğrendik.

Bizim hocamız da Japonya’da eğitim almıştı, etkilenmedim desem yalan olur.

Eğitim grubunda benim dışımda motorsiklet kullanan kimse yoktu. 1.seviye güvenli sürüş  eğitimi olduğu için hiç bilmeyenler katılıyordu. Ben ise ilk defa vitesli motorsiklet kullanacaktım

Teorik eğitimden sonra 2 günlük eğitimimizin ilk günü öğleden sonra motorların üstünde uygulamaya geçtik. 12 kişilik grupta 4 kadın vardı ve 2 tanesi motorsiklet üzerinde grubun geneline oranla geride kalıyorlardı. Sık sık düşüyor yada yol dışına çıkıyorlardı. Ancak grup halinde yapılan çalışmalara da devam ediyorlardı. Hocamız gruba uygumaları için çaba gösteriyordu.

Slalom ve dönüş çalışmalarına başladığımızda fark daha da hissedilir hale gelmişti. Ve ne yazık ki hiç istemediğimiz bir kaza ile günümüzün tadı tuzu kaçtı. Arkadaşlarımızdan biri gazı kontrolsüz açınca motor altından kaçmış ve onu fırlatmıştı.

Buraya kadar beklenebilecek bir durumdu, asıl bundan sonrası tatsızdı. Çünkü Honda’nın web sitesinde olası yaralanma durumlarında revir ve ambulansın eğitim alanında olduğu söylenirken, ne revir açıktı ne de ambulans çalışıyordu. En yakın 112′den ambulansın gelmesi yaklaşık yarım saat sürdü, bu sırada düşen arkadaşımızı hiç kıpırdatmadan sabit şekilde tutmaya çalıştık. Kol, bel, bacak bölgelerinde ağrısı olduğunu söylüyordu, hepimiz çok endişelenmiştik. Anında müdahele yapılamamış olması ise hepimizi hayal kırıklığına uğratmıştı.

Neyse ki ertesi sabah sadece doku zedelenmesi olduğunu ciddi bir hasar olmadığını öğrenerek rahatladık. Ancak kaza yapan arkadaşımız ve onunla beraber gelmiş olan 2 kişi daha eğitimi bırakmıştı

İkinci gün hepimiz için daha heyecan verici idi. Dönüşler, yokuşlar, daireler derken ikinci gün çok yorucu bir o kadar da hızlı geçmişti. Günün sonunda Honda CBF 500 ile yaptığımız 3 tur hepimizi mutluluktan deliye döndürmüştü. Ayaklarımız geri geri giderek, güvenli sürüş 2 eğitiminde buluşma sözleriyle  Honda’nın eğitim merkezine veda ettik.

Motorsiklet kullanmaya yeni başlamış yada başlayacak herkese kesinlikle tavsiye edebileceğim, profesyonel, motor kullanmanın ana mantığını kavramaya yönelik, iyi hazırlanmış 2 günlük eğitim programı beni tatmin etti, 2.sine de gitmeyi kesinlikle düşünüyorum.

Motorsiklet eğitiminde hayata dair çok önemli bir dersi hatırladım: “İleride ulaşmak istediğin yere bak, ileriye bakarken yakın mesafede gideceğin yolu zaten göreceksin.”

Tekrar etmekte fayda var, motorsiklet kullanmak için eğitim şart!

Bunlar da İlgini Çekebilir

• Motosiklet Kullanmamak Çılgınlık!
• Kaza geliyorum derse…
• Elmayra Motoplus Motosiklet Fuarındaydı
• Topkapı Sarayı ve İstanbul Arkeoloji Müzeleri
• II. İstanbul Gezisi Topkapı Sarayı ve Arkeoloji Müzesine

Bir arkadaşımın önerisiyle Kardelen Konakları‘nda kalacağım. Koruma altındaki bu şehirle ilgili pek çok güzel anı-yorum dinledim. Tarihi dokunun yanısıra insanlarının ne kadar sıcak-dost canlısı oldukları anlatıldı. Şimdi hem güzelliklerini görme hem de o güzel insanlarla tanışma fırsatını yakaladım.

Cuma akşamı yola çıkıp Pazar akşamı döneceğim. Umarım 2 gün görmek istediğim yerleri görmeme yeter.Araştırmalarım sonucu çıkardığım liste aşağıda. Dönüşte detaylarını anlatmak için can atıyorum

Gezilecek yerler:

Safranbolu Evleri
Hıdırlık Tepesi
Bağlar
İncekaya Su Kemeri
Kanyonlar
Arasta Meydanı
Yörük Köyü
Bulak Mağarası
Eski Hükümet Konağı
Saat Kulesi
Cinci Hanı
Değirmenbaşı Su Değirmeni
Güneş Saati
Demirciler Çarşısı
Kazdağlıoğlu Camisi
Uluyayla ve Sarıçiçek Yaylaları

Yapılmadan dönülmemesi gerekenler:

Bağlar gazozu içilecek

Safranbolu simidi yenecek

Havuzlu Konak’ta kahve içilecek

Bunlar da İlgini Çekebilir

• Safranbolu Notları I: Ne Yenir?
• 2011′de Nereleri Gezmiştik?
• 2009′da Nereleri Gezmiştik?
• Mardin, Midyat, Hasankeyf ve Diyarbakır ile Mini Gap Gezisi
• Kapadokya’da Gezilecek, Görülecek Yerler

Eğer dağı, taşı, yeşili, doğayı seviyorsanız İsviçre kesinlikle gidilecek yerler listenizin başında yer almalı. Karadeniz’e gidenler bilir, yeşilin her tonunu görebilirsiniz. İsviçre’de de durum bundan farklı değil. En önemli fark; trenyolu ağının 3000 metrelere kadar ulaşıyor olması. İsviçre’de trenle ulaşamayacağınız bir yer yok.

Başka bir fark ise temizlik ve düzen. İsviçre için kurallar ülkesi denmesi boşuna değil… Bu kurallar pırıl pırıl bir ülke yaratılmasını sağlamış. O güzel doğayı bozan en ufak bir leke bile yok.

Eğer dağcılıkla ucundan bile ilginiz varsa Alpler sizi kendine çağırıyor. Avrupa’nın en yüksek noktalarına trenle ulaşabilirsiniz İsviçre’de.

Bu ön bilgiler 4 gün, 8 şehir dizimin girişi aslında. İsviçre, en iyilerim arasında yerini aldı, darısı yeni durakların başına

Bunlar da İlgini Çekebilir

• 2009′da Nereleri Gezmiştik?
• Günün Fotoğrafı: İsviçre’de Bir Masal Şehir
• Okumadan Gezen Sadece “An”ı Biriktirir
• Basel-Mulhouse Havaalanına Rağbet Neden Arttı?
• Dağların Çağrısına Kulak Verin

Pek çok Avrupa şehrini gezdikten sonra buraya dönünce neden böyle hissettiğimi daha iyi anladım. Roma küçük İstanbul gibi de ondan… Kalabalığı, kuralsızlığı, güzellikleri, insanları… Roma’da beni cezbeden başka birşey ise ihtişam. İhtişamlı meydanlar, ihtişamlı kiliseler, ihtişamlı saraylar, ihtişamlı bahçeler, ihtişamlı Colosseum.

Pisa’dan Roma’ya Akdeniz kıyı şeridini takip eden bir trenle geçiyoruz. Kompartmanlı trenimizden denizi seyrederek Roma’ya gitmenin heyecanını bastırmaya çalışıyoruz. Ben yerimde duramıyorum.

Roma merkez istasyonunda trenden iniyoruz. Otelimiz buraya 5 dakika mesafede. Zaten otelimizin olduğu cadde oteller caddesi gibi sağlı sollu pekçok otel var. Ama biz otelimizi bulmakta zorlanıyoruz, çünkü otelimize bir avludan giriliyor. Booking.com üzerinden ayarladığımız Otelimize vardığımızda otel sahibimiz bizi çok misafirperverce karşılıyor, bize içecek ikramında bulunuyor. Buraya gelene kadar İtalya’daki diğer otellerdeki muameleden sonra bu amca bizi oldukça eğlendiriyor. Roma’ya yolunuz düşerse Accommodation Delia‘da kalmanızı tavsiye ederim.  Hem şehir merkezine hem de her türlü ulaşıma çok yakın.

Roma’da ilk gecemiz, çevreyi tanıma turu ile başlıyor. Tıpkı Türkiye’de her şehirde bir Cumhuriyet Meydanı olduğu gibi Roma’da da var Republica meydanından Aşk Çeşmesine, oradan da Venedik Sarayı’nın önünde Colosseum’a hızlı bir tur atıyoruz. Roma bıraktığım gibi

Ertesi sabah tabii ki ilk ziyaret noktamız Vatikan. Vatikan’ı ilk gördüğümde ihtişamı beni öyle çok etkilemişti ki sabahı iple çekiyordum. Otelden Vatikan’a gitmek için metroya biniyoruz. Roma metrosu bu güne kadar gördüğüm en pis metro. Bizim eski köy otobüslerindeki ağır koku bu metroya hakim. Zaten Roma’da zayıf bir metro ağı var. Ulaşım açısından da İstanbul ile çok benzerlik gösteriyor. Trafikte tıklım tıklım otobüsler, dar ara sokaklarda minibüse benzer küçük otobüsler.

Vatikan’ın önündeki uzun kuyruk her zaman olduğu gibi bizi karşılıyor. Ama biz Türk usulü ile sıraya kaynak yaparak kısa sürede içeri girmeyi başarıyoruz. İlk görülecek yer San Pietro kilisesinin kubbesi ve çatıdan Roma’ya panaromik bakış. Bu manzarayı seviyorum. Burada küçük bir Türk işi tiyo: Kubbeye çıkış için asansör ve merdiven olarak iki ayrı seçeneğiniz var. Asansör için 2 € fazla ödüyorsunuz. Ama ana kontrol noktasını geçtikten sonra kimse bilet kontrolü yapmıyor. Merdiven bileti alarak asansörü kullanabilirsiniz

Kubbenin içinden kiliseye tepeden bakıyoruz. Yükseklik korkum nedeniyle çok kenara yanaşamadan bakıyorum. Baş döndürücü güzellikte. Keşke latince bilsek de şu duvarlar ne anlatıyor anlasak…

Kubbeye kadar merdiven var ama sonrası daracık bir merdiven. Merdiven 300 basamak filan. İnsan tırmandıkça daha da sabırsızlanıyor. Yaşlı başlı teyzeler azimle tırmanıyor. Ve sonunda çatıdayız. Bütün Roma ayaklarımızın altında. Manzara gerçekten görmeye değer.

Bu klasik fotoğrafı görmeyen yoktur herhalde. Olsun ben de kendi ellerimle çektiğim bu fotoğrafı koymadan edemedim. Bunun bir de Colosseum versiyonu var. Geldiğimiz daracık merdivenlerden sonra asansöre binip aşağı iniyoruz. Artık kilisenin içini gezeceğiz. Kilisenin içinde tripot kullandırtmıyorlar. Bir poz bile alamadan görevli gelip kapattırıyor tripotumuzu, sonra havaalanında veda edeceğiz emektar tripodumuza henüz haberimiz yok. Titrek de olsa bir sürü fotoğraf çekmeden ayrılmak mümkün değil.

İstemeye istemeye ayaklar burada kalmak isteye isteye San Pietro Meydanını geçip Vatikandan ayrılıyoruz. Hazinelerin olduğu bölümlere filan gitmiyoruz çünkü Roma’da zaten iki tam günümüz var. Önce Roma’nın dış güzelliklerinin keşfini bitirmeliyiz.

Sırada Sant Angelo Köprüsü ve Kalesi var. Burası Tiber nehri kıyısında bir kale. Zamanında pek çok soylu korunmak için bu kaleyi seçmiş. Şimdi ise turistlerin ve seyyar satıcıların istilasına uğramış. Tiber nehri Roma’nın içinden geçip gidiyor. Her güzel Avrupa şehrinin sanki olmazsa olmazı bu nehirler. Roma’da nasibini almış elbette.

Buradan sonra Roma’nın merkezine doğru yola çıkıyoruz. İlk uğrayacağımız yer Piazza Navona. Ben bu meydanı çok ama çok seviyorum. Meydanı iki havuz ve bir sürü sokak ressamı ile çevresinde cafeler dolduruyor. Beni bırakın hep burada kalayım hissine kapılıyorum bu meydana ne zaman gelsem.

Sanatçı duygularım kabarıyor herhalde burada. Paris’te de Sacre Cour da bana aynı hisleri uyandırmıştı. Navona meydanını çevreleyen onlarca sokaktan birine dalıyor, Pantheon’u bulmaya gidiyoruz. Pantheon da Roma’daki ihtişam abidelerimden biri. Bu meydan da Roma’daki meydanlar arasında ilk beşim arasına girer. Pantheon’un çapı ile yüksekliği birbirine eşitmiş. İçini fazla restore etmişler, sanki dün yapılmış gibi duruyor ne yazık ki. Dışı ise heran yıkılacakmış gibi. Meydan cıvıl cıvıl, burada biraz daha vakit geçiriyoruz ama aklımızda hep bir sonraki göreceğimiz yer buradan daha mı etkileyici olacak sorusu…

Yol üstünde “Sende mi Brutus?” hikayesinin geçtiği tarihi eserlerin olduğu bir meydandan daha geçeriyoruz. Gitmediğimiz hiçbir meydan kalmasın gibi bir hırsla yeniden Tiber Nehri kıyısında buluyoruz kendimizi. Bir ara ara sokaklarda kaybolup Roma’nın kalbine doğru bir eğri çiziyoruz. Capitoline tepesine ulaşıyoruz ve ben yine çok etkileniyorum. Çünkü bu meydandaki herşey simetrik. Michelangelo’nun ellerinden çıkan meydanda heykeller, binalar ve varsa hepsi simetrik. Deli işi bu diye düşünmeden edemiyor insan. Tepeden inip sağa döndüğümüzde Romalıların sevmediği ama benim çok sevdiğim yine ihtişamıyla gözleri alan bir yapıyla karşılaşıyoruz. Venedik Sarayının karşısındaki bu koca anıtı Emmanuel karısına düğün hediyesi olarak yaptırmış. Roma’nın neredeyse heryerinden görülebiliyor ve genel mimari ile çelişki oluşturuyor. Romalılar bu yüzden sevmezlermiş.

Bunu bir de gece görmek lazım diyip yolumuza devam ediyoruz. Çünkü tarihi yerler yavaş yavaş kapanmaya başlıyor. Netekim, Coloseuma gidip kapıdan dönüyoruz, çünkü ziyaret kış döneminde 16.30′da bitiyormuş. Böyle durumlarla karşılaşmamak için elinizdeki guidedaki bilgileri okumayı ihmal etmeyin, ben ettim Mecburen yarın içini görmek için tekrar geleceğiz.

Nasıl İstanbul’un altında bir şehir yatıyorsa, Roma’nın altında da bir şehir yatıyor. Hatta birden fazla. Katları ayırmakta zorlanıyormuş arkeologlar.

Türklerin Aşk Çeşmesi, Romalıların ise Fontana di Trevi dediği çeşmeyi gündüz gözüyle görmeye gidiyoruz. Gece gündüz farketmiyor, burası günün her saati kalabalık. Çeşmeye dilek parası atanlar, fotoğraf çektirenler, yine seyyar satıcılar… Floransa ve Pisa’da gördüğümüz demirlere kilit takma geleneği ile burada da karşılaşıyoruz.

Akşamı ettik ama Roma’nın diğer yarısı hala bizi bekliyor. Yarın yine koşuşturma şeklinde listemizdeki kalan yerleri göreceğiz. Roma hiç bitmesin

Bunlar da İlgini Çekebilir

• 7 gün İtalya, Gün 6: Roma II
• Aşık olduğum şehir: R-O-M-A, A-M-O-R
• Günün Fotoğrafı: Roma’da Aşkını Kilitlemek
• 2009′da Nereleri Gezmiştik?
• Nasıl otel bulurum?

1 saat mesafede iki ayrı başkent. Biri Avusturya’nın diğeri ise Slovakya’nın…

Viyana’ya gitmek için Bratislava havaalanını kullanabilirsiniz. Tersi de geçerli. İki şehir arasında ulaşım ağı da çok yaygın. Tren, otobüs, Tuna üzerinde botla da ulaşmanız mümkün. Seçtiğiniz ulaşım aracına ve ödeyeceğiniz paraya göre 1- 2 saat arasında transfer yapabilirsiniz.

Viyana – Bratislava – Viyana arasındaki (havaalanları) shuttle, tren, taxi ulaşımları için tıklayın. Genel ulaşımla ilgili bilgi almak için ise Slovakia.com‘dan yardım alabilirsiniz. Bratislava Havaalanının kendi sitesinde de ulaşım için öneriler var. Blaguss Slovakia, Eurolines ya da Terravision otobüslerinden uçuş saatinize uygun olanı tercih edebilirsiniz.

Boat ile ulaşım için birden fazla alternatif var. En yaygın kullanılanı Twin City Liner.

Bunlar da İlgini Çekebilir

• 2009′da Nereleri Gezmiştik?
• Günün Fotoğrafları: Yılbaşı, kış, kar…
• Günün Fotoğrafı: Viyana’yı Yüksekten Görmek
• Viyana’da şehir içi ulaşıma para vermeyin
• Avrupa’da Türkler – II